Rond 2011 zat ik in een aftandse vergaderruimte in Palo Alto tegenover een man van in de tachtig. Een levende legende, maar het tapijt was versleten: Bill Draper.
In die boardroommeeting kwam ik het verhaal pitchen om samen met hun analyseplatform een veelbelovende nieuwe venture op te zetten voor mijn startup, die 250 miljoen klanten had.
Draper had alle redenen om ergens anders te zijn. Hij had macht, geld, status en een halve eeuw Silicon Valley achter zich. Dan hoor je volgens de logica op een jacht te dobberen. Je achterkleinkinderen uitleggen wat ponskaarten met 80 bytes zijn.
Bill Draper: Dr. Yes
Bill luisterde. Vuurde vragen af. Kwam met ideeën. Werd zichtbaar enthousiast. Binnen enkele minuten stond die kamer met houten lambrisering onder stroom.
Draper overleed vorige maand, 98 jaar oud. In The New York Times las ik dat collega’s hem ‘Dr. Yes’ noemden. Hij kon al tijdens het eerste gesprek toezeggen. Nog voordat de due diligence-machine begon te sputteren. Dat typeert Silicon Valley, risico’s worden omarmd.
Bill Draper bracht het kapitaal naar de uitblinkers
Begin jaren 60 reed Draper in een gehuurde Pontiac door Santa Clara Valley. Geen campussen van Apple en Google, maar pruimen- en kersenboomgaarden. In ons boek ‘Het geheim van Silicon Valley’ beschrijven Eva Schram en ik hoe Stanford-studenten hun eerste ontdekkingen deden ten zuiden van San Francisco. Tot de jaren vijftig was het vooral landbouwgebied met een paar slaperige dorpjes.
Draper zocht gebouwen waar iets met elektronica leek te gebeuren, parkeerde zijn Pontiac en klopte aan. Hij kwam het kapitaal proactief naar de uitblinkers brengen, niet andersom.
Lees ook: ‘Techgiganten pleiten zogenaamd voor strengere AI-regels: het is angstzaaien uit eigenbelang’
Waarom een open netwerk sneller innoveert
Het geheim van Silicon Valley zit in de netwerken, maar die werken enkel dankzij het pay-it-forward-principe. Misschien is dat het meest onderschatte aspect. Niet venture capital. Niet Stanford. Niet zonnig weer.
Hoogleraar AnnaLee Saxenian toonde dit principe feilloos aan in haar onderzoek naar regionale dominantie. Boston ging in de jaren 80 ten onder aan non-concurrentiebedingen, geheimzinnigheid en gesloten deuren. Silicon Valley won de race. Een open ecosysteem groeit decennia lang sneller dan een gesloten kluis.
Concurrenten dronken destijds samen bier in de ‘Wagon Wheel Bar’ en losten elkaars technische problemen op. Dat is geen altruïsme. Dat is sneller willen innoveren dan de rest van de wereld.
Naoberschap zegt: help je buurman, want morgen heb jij hem misschien nodig. ‘Pay it forward’ gaat een stap verder. Help iemand van wie je waarschijnlijk nooit iets terugkrijgt, omdat iemand anders dat ooit voor jou deed.
In ons boek omschrijven we het als het doorgeven van vriendelijkheid en leerervaringen aan anderen. Wie later geld verdient, investeert opnieuw in het ecosysteem dat hem ooit hielp. Als die kapitaalstroom stopt, droogt de Valley binnen één generatie op.
Lees ook: ‘Nummer 1 AI-model worden zit er voor Google niet meer in’
Eerst bijdragen, dan om introducties vragen
Ook ‘pay it forward’ heeft etiquette. Veel Nederlandse CEO’s verwarren het met gratis toegang tot andermans netwerk. Ze vragen om introducties voordat ze zelf ooit iets hebben bijgedragen. Hier valt dat snel op. Je bouwt sociaal kapitaal op door eerst te geven. Niet bij aankomst van je eerste schoolreisje in Silicon Valley meteen de pinautomaat zoeken.
Wibe Wagemans is serie-ondernemer/investeerder, werkzaam en woonachtig in de Valley. Hij is de eerste ter wereld die een AI-bot en een online videogame op mobiel heeft gebouwd. Samen met journalist Eva Schram schreef hij het boek Het geheim van Silicon Valley, met Gerben van Driel was hij het stemgeluid van de podcastserie Even bellen met Silicon Valley.
Geef ook je fouten door
Draper begreep bovendien dat optimisme en fouten prima samengaan. In de jaren 70 stuurde hij een jonge collega naar een startup. Die kwam terug met bezwaren: arrogante oprichters, een halfuur wachten en een krankzinnige waardering van 18 miljoen dollar. Draper liet de investering lopen.
Het bedrijf heette Apple. Dat is ook ‘pay it forward’. Niet alleen contacten doorgeven, maar ook littekens. Vertel waar jij verkeerd zat zodat iemand na jou misschien een compleet andere fout kan maken.
De fruitbomen zijn nog steeds de beste metafoor. Je eet niet alleen de vruchten van bomen die anderen hebben geplant. Je plant bomen waarvan je zelf nooit zult eten. Bill Draper deed dat langer dan wie dan ook. Ik was ooit een van de mensen voor wie hij de deur opende. Nu is het mijn beurt.
Lees ook: ‘China sloopt het verdienmodel van Silicon Valley’, stelt Wibe Wagemans
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in en win je eigen robot!
