Leiderschap

Waarom kijkers de tranen van Foppe de Haan wel geloven en die van Dierenbescherming-directeur Ellen Bien niet

Ellen Bien, directeur van de Dierenbescherming.
Ellen Bien, directeur van de Dierenbescherming.Algemene bestuursdienst
Leestijd 4 minuten •
Over de Expert:
cor hospes
Cor Hospes
Auteur en expert op het gebied van storytelling en contentmarketing
Advertentie

Na afloop van het gesprek bij BOOS volgen de tranen bij Ellen Bien. Naast haar aan tafel snottert Susanne Maassen mee. De directeuren van de Dierenbescherming en Stichting Beter Leven Keurmerk hebben zojuist flink op hun donder gekregen van Tim Hofman van BOOS. Is hun bijna twintig jaar oude Beter Leven-keurmerk een soort wassen varkensneus?

BOOS heeft beide beelden getoond van mishandelde varkens bij bedrijven die het vleeskeurmerk van de Dierenbescherming dragen. Bien zegt dat ze niet kan garanderen ‘dat een varken nooit geschopt is’. Dan zegt ze lachend: ‘Je staat er niet 24/7 naast.’ En: ‘Wat de transporteur deed, mag wettelijk niet.’

Advertentie

Extra verwarrende duit in het zakje

Biens verhaal is raar. Omdat er toch echt op de website staat dat het merk ‘garandeert dat de dieren onder betere levensomstandigheden opgroeien’.

“Alles wat beiden nadien voor de camera doen en zeggen, klinkt ongeloofwaardig”

Dat blijkt niet meer op de website te staan, bekent Bien. Daar glimlacht ze vreselijk onhandig bij. De woorden op de website heeft zij ‘vrij recent’ aangepast. Nadat BOOS aankondigde met Bien en Maassen te willen praten? ‘Zeker’. Want een keurmerk ‘biedt geen enkele garantie’, doet Maassen er als extra verwarrende duit in het zakje bij.

Wacht even.

Advertentie

Glasharde garantieleugen

Als BOOS dus niet bij de stichting en haar geestelijke moeder, de Dierenbescherming, had aangebeld, zou die glasharde garantieleugen nog gewoon op de website hebben gestaan? Want dat is het: mensen betalen extra geld voor vlees van varkens die onder betere omstandigheden opgroeien. Bien en Maassen verkopen een leugen. ‘Nee, dat is flauw’.

Alles wat beiden nadien voor de camera doen en zeggen, klinkt ongeloofwaardig. Dus ook de tranen na afloop klinken ongeloofwaardig. Alsof alle spanning van het jokkebrokken van haar afglijdt. ‘We proberen het elke dag oprecht beter te doen.’

Maar naar welke tranen zit ik te kijken? Zijn die voor de varkens? Voor De Dierenbescherming? Voor zichzelf? Of lopen die door elkaar? Aan een natte wang kan ik geen motief aflezen.

Advertentie

Lees ook: Imago-deskundige Zabeth van Veen analyseert het mediaoptreden van Ahold-CEO Margaret Versteden-van Duijn: ‘Opvallend sterk’

Oordeel over elke beeldschermtraan

Mensen hebben al snel een oordeel klaar over elke beeldschermtraan. De een roept dat het oprecht en mooi is. De ander vindt het zwak en beschamend. Kijkers fungeren als een keuringsdienst van tranen. Goedgekeurd, want deze komt rechtstreeks uit het hart. Afgekeurd, want te veel eigenbelang.

Foppe de Haan moet in 2015 het kwakkelende SC Heerenveen redden. Gezeik in de bestuurskamer. Een trainer die opstapt. De ploeg staat diep in het tweede rijtje. Na de winst op Roda JC knakt De Haan tijdens een persconferentie. Het team voetbalt weer. ‘Daar doe je het voor. Voor de mensen. Ik wil dat het hier weer leeft.’

Advertentie

“Foppe, Jacinda en Barack. Allemaal tranen waarbij je gemakkelijk direct een verhaal kunt vinden”

Jacinda Ardern is in 2019 premier van Nieuw-Zeeland. Na de aanslagen op twee moskeeën in Christchurch krijgt zij wereldwijd lof voor haar medeleven. Ze ontmoet nabestaanden, omhelst mensen, draagt een hoofddoek en vecht tegen haar tranen. Haar verdriet heeft een aanleiding die niemand hoeft uit te leggen.

De tranen van Barack Obama

Ook tranen van dankbaarheid zijn begrijpelijk, zoals die van Barack Obama na zijn herverkiezing in 2012. Hij vertelt hoe trots hij is op zijn jonge campagnemedewerkers. Vrijwilligers. Jonge mensen die voor hem nachten hebben doorgehaald.

Advertentie

Foppe, Jacinda en Barack: allemaal tranen waarbij je direct een verhaal kunt vinden. Liefde voor je club. Verdriet om slachtoffers. Dankbaarheid voor je medewerkers. Maar zodra een leider onder vuur ligt, wordt het een stukje ingewikkelder. Dan zoeken we achter elke traan een bedoeling. Probeert die onder een lastige vraag uit te komen? Moeten wij medelijden met hem of haar krijgen? Of voelt hij of zij zich betrapt en zoekt diegene een natte way out?

Iedereen wil weten of een leider oprecht en te goeder trouw is. Een garantie vlak voor een tv-uitzending van je website halen, wekt bij mij sterk de indruk dat niet de misleiding het probleem is, maar vooral de ontdekking ervan.

Advertentie

Lees ook: ‘Bekijk je eigen presentatie eens terug zonder geluid’: hoe je overkomt nog voordat je iets zegt

Een heterdaadje is pijnlijk

Het verdriet van Bien kan oprecht zijn. Maar betrokkenheid bij dieren betekent niet dat je mensen valse beloften moet verkopen. Een heterdaadje is dan pijnlijk. Wees dan ook eerlijk over wat je hebt beloofd en niet hebt waargemaakt.

BOOS publiceerde de aflevering afgelopen dinsdag. ’s Avonds zit Bien weer bij Hofman aan tafel. Bij Eva. Dan toont zij een heel ander gezicht. In plaats van Hofman te bedanken voor zijn onderzoek gaat zij er met gestrekt been in. Met goedpraten en verdedigen. Haar blik komt op mij over als spottend en sceptisch. Neerbuigend naar Hofman. Geen excuus ook voor mensen die jarenlang niet op het keurmerk konden vertrouwen.

Advertentie

Ik denk weer aan haar verhaal bij BOOS. Bij tranen kun je gemakkelijk een verhaal vinden. Die van Bien krijgen achteraf duiding.

Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox: schrijf je hier nu gratis in.

Advertentie

Delen: