“If they showed this movie on a plane, people would still walk out.“
Tot zover de Melania-documentaire die vorige week uitkwam. De peperdure Amazon-productie krijgt een van de laagste IMDB-ratings ooit. En recensenten schrijven het de grond in. The Guardian bijvoorbeeld: ‘it’s dispiriting, it’s deadly and it’s spectacularly unrevealing’. Met een Melania ‘talking constantly but saying nothing’.
Welnu: de docu mag dan niets onthullen. Melania’s dankwoord bij de première sprak anders boekdelen. In 42 seconden — zonder dat ze het zelf doorhad — bevestigde ze voor mij dat haar relatie met Donald Trump één grote farce is.
Hoe ik dat zo zeker weet?
Autocue-training!
In dit expertblog doe ik dit stap voor stap uit de doeken. Kijk eerst even het bewuste fragment terug.
Valt je iets op?
Straks analyseer ik Melania’s optreden. Maar om die analyse goed te begrijpen moet je eerst weten hoe presenteren vanaf autocue werkt.
Presenteren vanaf autocue
De meeste mensen denken dat presenteren mét autocue veel makkelijker is dan zonder. Want je hoeft niks te onthouden. Alleen maar te lezen. Nee dus! Als je leest, ga je juist nat! Want dan krijg je een voorleestoon. Zoals je die zo vaak hoort op bruiloften en begrafenissen als mensen vanaf papier speechen.
‘Je moet de tekst niet lézen. Je moet de tekst vertellen!’
Dat is zo ongeveer het eerste wat je hoort van je presentatiecoach als je begint te presenteren met autocue. En dat blijkt behoorlijk lastig. Om een tekst niét te lezen terwijl die pontificaal voor je geprojecteerd wordt.
Dat lukt je (uiteindelijk) als je deze stappen volgt:
Stap 1: Begrijp wat er staat
Daarvoor moet je niet alleen de tekst, maar ook de context kennen. En daar een beeld en gevoel bij hebben. Anders kun je nooit goed intoneren. En sla je de plank mis. Neem bijvoorbeeld de zin: moet ik dit nu doen?
Die zin kun je op vijf verschillende manieren uitspreken. Afhankelijk van welk woord je benadrukt krijgt de zin een andere betekenis:
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Dus cruciaal: niet alleen de woorden kunnen lezen, maar echt begrijpen en internaliseren wat er staat.
Stap 2: (Her)schrijf de tekst in je eigen woorden
De tekst moet vervolgens ‘bekkend’ zijn. Oftewel: naadloos aansluiten bij jouw taalgebruik. Dat is vrij persoonlijk, want iedereen gebruikt net weer andere woorden om hetzelfde te zeggen. Een door jou geschreven tekst kan ik dus niet soepel presenteren vanaf een autocue. Want dat zijn jouw woorden. Ik zal die tekst moeten herschrijven om ’m authentiek te kunnen presenteren.
Stap 3: Bepaal lettergrootte
Tegenwoordig gebruik ik geen autocue meer. Maar toen ik dat nog wel deed bij RTL Z hield ik ervan om het lettertype wat kleiner te houden zodat er méér tekst op het scherm past. Dan weet ik namelijk beter wat er qua tekst aankomt en dat voorkomt leesfouten (onthou dit, dit is cruciaal in het ontmaskeren van Melania).
Stap 4: Kom los van de tekst
Tot slot moet je ‘loskomen’ van je tekst. Je focust namelijk niet op de tekst, maar je kijkt in de lens. Om zo maximaal contact te maken met de kijker. De tekst zie je als het ware alleen met je perifere blik. Dat maakt de autocue vooral een een geheugensteuntje waar je alleen kort op focust mócht je je tekst kwijt zijn. Want als je alle stappen doorloopt ken je die tekst gewoon. En kun je er ook een beetje omheenpraten. Zodat het écht authentiek wordt.
Tot zover de voorkennis. Dan nu de ontmaskering.
De ontmaskering van Melania
We gaan terug naar het fragment.
Melania zegt:
First, I would like to thank my husband, America’s director. Punt.
En de zaal barst los in ovationeel applaus. Melania kijkt triomfantelijk de zaal in. Tot zover niks aan de hand.
Maar dan, na 10 seconden, zegt ze ineens out of the blue: “Donald Trump.”
“Da’s gek”, dacht ik direct toen ik dit voor het eerst zag. Dit ken ik. Dit riekt naar….een autocue-leesfout!
Alsof ze pas làter doorheeft dat de zin nog niet is afgelopen bij “America’s director” maar bij “Donald Trump.” Een fout die je makkelijk maakt….als je a) je tekst niet kent én b) die 2 laatste woorden op een volgende regel staan.
Dat is fout 1. Die lijkt ze zelf ook te ontdekken en leest dan alsnog de naam van haar man. Maar dat klinkt dan als mosterd na de maaltijd.
En dan nog iets raars, namelijk de volgende zin:
Thank you for providing our family with a life filled with experiences that only (en hier hapert ze even!) one could imagine.
Die hapering triggerde me. Maar ook de zin. Vooral de plaats van het woord ‘one’ in die zin.
Ze zegt: …that only one could imagine.
Zou dat zo op de autocue staan? Ik durf te wedden van niet.
Wat je verwacht: “…that one could only imagine.”
Dat is dan fout 2.
En dan volgt het bewijs: de camera zwenkt naar Donald Trump, de tekst op de autocue komt in beeld. En die is klip en klaar:
Er staat:
Donald Trump.
Thank you for providing our family with a life filled with experiences that one could only imagine.
Ik zeg ‘guilty as charged’ en ‘case closed’. Ze leest de tekst dus…verkeerd. En dat zegt alles. Want stel dat Melania oprecht was geweest in haar boodschap en de liefde voor haar man. Dan kén je ‘je tekst’. Je weet en voelt wat je gaat zeggen. Dan kun je deze fouten bijna niet maken.
Nu zal Melania er niet om malen. De zakken zijn gevuld. Het kostje gekocht. Maar voor ons gewone stervelingen ligt dat anders.
Als jij iets wilt bereiken, heb je een duidelijke boodschap nodig. Of je nu mensen wilt inspireren, overtuigen, of in beweging wilt brengen: je moet weten hoe je jouw verhaal overbrengt.
Daarom moet jouw boodschap niet alleen inhoudelijk sterk zijn, maar ook geloofwaardig overkomen.
En dus:
✅ Ken je tekst
✅ Begrijp het
✅ Voel het
✅ En vertel het alsof het van jou is
Alleen dan raakt het.
Alleen dan neem je mensen écht mee.
En dan hoeft niemand zich af te vragen of jij meent wat je zegt.
Lees meer
Silicon Valley wordt eindelijk wakker: tech-elite kiest voor Trump, personeel voor verzet
Trump, ICE en de interne strijd in Silicon Valley: waarom er nu de mening van medewerkers de merkwaarde bepaalt
