In onze nieuwe videoserie Doorbrekers begeleidt Erik Wegewijs (oud-commando, spreker, adviseur en staflid van Special Forces VIPS) mannen en vrouwen die advies kunnen gebruiken bij de stappen die zij willen of moeten zetten in hun carrière. Tijdens een traject van meerdere maanden heeft Erik hen leren kennen, geadviseerd en begeleid. De video laat al die stappen zien, tot en met de afronding: wat heb je geleerd en waar sta je nu?
Loslaten en groeien, dat is waar Annemarie naar op zoek is. Erik raakt bij het eerste gesprek meteen de gevoelige snaar. Annemarie: „Dat iemand één hulpvraag leest en vervolgens blanco het gesprek ingaat, blijft bijzonder. Dat luisteren - echt luisteren - maakte dat ik zelf ook woorden gaf aan dingen die daaronder lagen.”
Bekijk de video bovenaan het artikel.
De confrontatie: ‘Mijn eigen algoritme hield me tegen’
Hoe kijkt Annemarie terug op haar traject met Erik? Annemarie: „Toen ik de video voor het eerst terugzag, was mijn reactie vooral heel zelfkritisch. Ik keek nauwelijks naar het verhaal. Ik zag mezelf. Hoe ik sprak, hoe ik keek, hoe vaak ik ‘ja’ zei. Ik hoorde mijn stem en dacht: wat klinkt dat toch gek. Typisch eigenlijk, want dat zegt misschien al genoeg over hoe ik vaak naar mezelf kijk.”
„Ik besloot het daarom bewust in twee stappen te doen. Eerst kijken, daarna pauze. Even opschrijven wat ik vond en dan nog een keer kijken. Pas bij die tweede keer lukte het me om afstand te nemen van mezelf en echt te zien wat er stond. De lijn in het verhaal. De ontwikkeling. De gesprekken zoals ze elkaar opvolgden. En toen dacht ik: het is eigenlijk best mooi geworden. Het klopt.”
Dat luisteren - echt luisteren - maakte dat ik zelf ook woorden gaf aan dingen die daaronder lagen
„Het eerste gesprek blijft voor mij het meest waardevol. De manier waarop er zonder voorkennis werd geluisterd, zonder oordeel, zonder invulling vooraf. Dat iemand één hulpvraag leest en vervolgens blanco het gesprek ingaat, blijft bijzonder. Dat luisteren - echt luisteren - maakte dat ik zelf ook woorden gaf aan dingen die daaronder lagen.”
Lees ook: Blote handen, juiste balans en bedrijvigheid: de persoonlijke en zakelijke lessen van Erik Wegewijs
Meer doen, minder overdenken
„Een deel daarvan ging over patronen. Over hoe ons brein ongelooflijk slim is in het herhalen van wat het kent. Mijn eigen ‘algoritme’, noem ik dat nu. Denken, analyseren, vooruitlopen, overwegen. Vaak zonder daadwerkelijk iets anders te dóén. Wat me daarin het meest is bijgebleven, is hoe simpel en tegelijk hoe lastig de kern is: je komt pas verder door andere acties. Niet door nog beter te denken, maar door anders te handelen.”
„In mijn werk viel dat precies op zijn plek. Ik ben teamleider van het Steunpunt binnen een stichting voor basisonderwijs. Met een team van orthopedagogen, onderwijscoaches en begeleiders werken we samen met scholen aan inclusiever onderwijs en een stevige ondersteuningsstructuur, zodat leerlingen krijgen wat ze nodig hebben. Het is een brede, complexe opdracht waarin veel samenkomt, en waarin ik merkte dat ik steeds kritischer werd op mezelf.”
Van zelfkritiek naar vertrouwen: proactief om hulp vragen
„Dat mijn zelfkritiek vaak samenhangt met het idee dat ik anderen nodig heb. En dat ik dat groter maak dan het is. Alsof het een zwakte is. Terwijl het tegenovergestelde waar blijkt: juist door anderen te betrekken, deelgenoot te maken van de opdracht en van mijn eigen ontwikkeling, ontstaat beweging.”
„Dat heb ik concreet gedaan. Ik heb extra ondersteuning gevraagd in mijn werk, zowel inhoudelijk als organisatorisch. Ik heb mijn team meegenomen in waar ik stond en waar we samen naartoe wilden. Dat voelde spannend, maar het werkte. Ik merkte al snel dat het structuur gaf, focus bracht en ruimte creëerde. Niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. En ja, dat leverde zelfs tastbare waardering op – tot en met een kaartje rond de jaarwisseling waarin dat werd uitgesproken. Dat raakte me.”
Wat misschien wel de grootste les is: het is geen Annemarie-show
De grootste les: ‘Je hoeft niet alles alleen te dragen’
„Wat misschien wel de grootste les is: het is geen Annemarie-show. Het is een gezamenlijke opdracht. We doen het samen. Dat inzicht gaf rust. Ik hoef niet alles te dragen, niet alles te weten, niet alles te kunnen. Door dat los te laten, groeide juist mijn zelfvertrouwen.”
„De timing van dit hele traject voelt achteraf bijzonder kloppend. Ik meldde me maanden eerder aan, raakte het daarna weer uit het oog en precies op het moment dat mijn werk me even boven het hoofd groeide, kwam het weer op mijn pad. Alsof het zo moest zijn.”
„Inmiddels zie ik dat eerste gesprek als iets dat ik pas later echt ben gaan begrijpen. Sommige inzichten landen nu pas. Ik merk ook dat ik milder ben geworden. Minder streng. Minder gericht op wat beter moet, meer op wat al goed gaat. En dat is misschien wel de kern: als het goed is, is het goed. Die gedachte probeer ik vast te houden.”
Terugkijkend zie ik geen perfect verhaal, maar wel een eerlijk proces. Een beweging naar meer vertrouwen, meer samen, meer regie. En dat voelt als precies de goede richting.
Lees ook: Erik Wegewijs: ‘Doelgerichter? Begin met de belangrijkste vraag, waarom is dit mijn doel?’
De visie van Erik: ‘Als je iets loslaat, kun je iets anders vastpakken’
Erik Wegewijs blikt terug op zijn traject met Annemarie: „Doordat je veel bewuster afstand neemt en iets hebt losgelaten van hetgeen waarover je leiding geeft, ga je zien dat jouw mensen ook gewoon capabel zijn om hun dingen te doen. Mits je de juiste richtlijnen geeft en de opdrachten van ons allemaal maakt. Als je iets loslaat, kun je iets anders vastpakken. Maar dat hoeft niet meteen. Soms is het lekker om niets in handen te hebben, want dan komt er vanzelf weer een goed idee uit.”
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
