Toen ik begon als eindverantwoordelijke, werd ik in een vroege fase geconfronteerd met de uitspraak: „Je bent zo goed als je laatste maandomzet."
Ik weet nog dat ik er echt van baalde. Want wat zegt één maand nou over een lange periode van verantwoordelijkheid dragen voor een afdeling, een bedrijf of een organisatie. Over jaren bouwen, keuzes maken, mensen helpen ontwikkelen en soms ook beslissingen nemen waarvan je pas later ziet of ze de juiste waren.
Toch is die zin me altijd bijgebleven. Niet omdat ik het ermee eens ben, maar omdat hij iets raakt. Hij houdt me scherp. En hij maakt me klein op momenten dat je het succes wel van de daken zou willen schreeuwen.
Velen zullen dit herkennen. Je bent zo goed als je laatste wedstrijd. Je laatste functie. Je laatste actie. Of, misschien nog wel het meest zichtbaar: je laatste communicatie.
Sneeuw
In deze eerste week van januari 2026 draait alles om sneeuw. Om de gevolgen voor automobilisten, treinreizigers, vakantiegangers en mensen die zakelijke vluchten moeten maken. En ineens blijkt bij veel organisaties dat niet alles op orde is. Niet voldoende geanticipeerd op materiaal en materieel, te weinig mensen beschikbaar om de weg op te gaan, onvoldoende flexibiliteit, te strakke personeelsplanning want hé.. we hebben toch een chatbot en AI doet het wel even maar vooral: geen heldere communicatie.
Je bent zo goed als je laatste actie, je laatste boodschap, je laatste moment van zichtbaarheid
Ineke Kooistra
KLM en Schiphol worden bekritiseerd. Niet alleen vanwege wat er operationeel misgaat, maar vooral vanwege wat uitblijft. Leiders worden aangesproken, organisaties ter verantwoording geroepen. En dan geldt die oude wet ineens weer: je bent zo goed als je laatste actie, je laatste boodschap, je laatste moment van zichtbaarheid.
Dat is intens. Bekritiseerd worden, publiekelijk. Iedereen vindt er iets van. Je deugt niet meer, je organisatie deugt niet meer, klanten lopen weg, medewerkers twijfelen. Het sentiment kan hard zijn, soms ongenuanceerd, maar het effect is altijd voelbaar.
Lees ook: Ineke Kooistra: 'Hard werken of slim sturen? Tijd voor een realiteitscheck in het MT'
Onverwachte situaties horen bij organiseren. Altijd. Of het nu gaat om sneeuw, een IT-storing, een veiligheidsincident of maatschappelijke onrust. De vraag is niet of het gebeurt, maar hoe je als leider aanwezig blijft op het moment dat het schuurt.
En precies daar zit het lastige, zeker in grote organisaties. Elke boodschap die je als CEO direct naar buiten wilt brengen, moet langs talloze schijven. Raad van commissarissen, communicatieafdeling, externe adviseurs, directieteam. Alles in één document. Met meer dan honderd opmerkingen die allemaal serieus genomen moeten worden. Veel appjes, tussendoor telefoontjes, dringende en soms dreigende adviezen. Voor je het weet ben je dagen verder en is het verhaal al door anderen verteld.
Maak zélf het eerste bericht
Wat ik in zulke situaties heb geleerd, en ook nu weer zou doen, is het anders aanvliegen. Zelf het eerste bericht maken. Niet perfect, wel oprecht. Het laten lezen door een paar mensen die echt verstand hebben van communicatie, met een duidelijke deadline. Een uur. Niet langer. En dan delen.
Niet omdat alles al opgelost is, maar omdat leiderschap vraagt om zichtbaarheid, juist als je het antwoord nog niet volledig hebt. Mensen begrijpen meer dan we soms denken. Ze vergeven fouten en onzekerheid, zolang ze voelen dat er iemand staat die verantwoordelijkheid neemt.
Je bent niet zo goed als je laatste maandomzet. Maar je wordt wel herinnerd om hoe je verschijnt als het spannend wordt.
En vaak begint dat niet met beleid of processen, maar met de moed om op tijd iets te zeggen.
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
