Herken je dit?
Je zit in een serieus gesprek met een van je teamleden. Zo’n gesprek waarvan je vooraf denkt: hier moet ik even bij blijven. Je telefoon ligt voor je op tafel, scherm omhoog. Als het scherm oplicht, kijk je er even naar. Verder doe je niks en kijk je weer naar je collega. Niks aan de hand zou je denken. En toch krijgt de ander het gevoel: ben ik nou net op mute gezet?
Leiders overschatten structureel wat ze zeggen en onderschatten wat ze laten zien. Een telefoon op tafel lijkt onschuldig, maar communiceert iets heel specifieks: ik ben beschikbaar, tot er iets belangrijkers voorbijkomt. Het is een beetje alsof je op een netwerkborrel staat waarbij je gesprekspartner steeds langs je heen kijkt om te zien of er iemand binnenkomt die nét interessanter is. Als je leidinggevende bent, krijgt dat een extra lading: jij mag praten, ik bepaal wanneer het ertoe doet.
De paradox van modern leiderschap
Dat gedrag heeft inmiddels zelfs een naam: boss phubbing. Dat klinkt als een ziekte die je in een kantoortuin oploopt: Ja, hij is even uit de roulatie. Acute phub. Telefoon op tafel. Het wrange is dat boss phubbing zelden voortkomt uit arrogantie. Het ontstaat door druk. Uit de overtuiging dat je een slechte leider bent als je even niet reageert. En precies daar ontstaat de paradox van modern leiderschap: altijd bereikbaar zijn maakt je minder aanwezig.
Je mensen houden er rekening mee dat het gesprek elk moment op mute kan worden gezet. Ze gaan korter praten (waarvan je bij sommige teamleden niet wist dat het überhaupt mogelijk was...) Ze gaan alvast afronden terwijl ze eigenlijk nog niet klaar zijn. Of ze denken: laat maar. En laat maar is professioneel gezien een ramp. Want laat maar betekent vaak: ik vertel het wel aan iemand anders. Of nog erger: Ik vertel het helemaal niet, je merkt het vanzelf wel.
Voor je het weet, leid je een vergadering waarin om de beurt iemand op zijn telefoon zit te loeren
Serge van Rooij
Individueel gedrag van jou wordt cultuur
En of je het merkt! Alleen meestal pas later. Als mensen in je team ‘ineens’ moeilijk doen of als iemand zegt: ik heb dit voor de zomer al aangekaart. En daar blijft het niet bij. Want wat begint als individueel gedrag van jou, wordt op termijn cultuur. Voor je het weet, leid je een vergadering waarin om de beurt iemand op zijn telefoon zit te loeren. Grote kans dat je dat niet eens doorhebt omdat je zelf ook je scherm in de gaten houdt.
De oplossing is gelukkig eenvoudig
Communicatieve leiders lossen dit niet op met telefoonverboden of etiquette-afspraken. Ze doen iets simpelers en effectievers: ze stoppen hun telefoon in hun zak of tas en laten dat gebaar het werk doen. Want aandacht is een keuze.
Probeer het eens een week. Laat bij gesprekken met je team je telefoon uit beeld. Grote kans dat je ontdekt dat echt leiderschap niet zit in altijd bereikbaar zijn, maar in even onbereikbaar durven zijn.
Ontvang elke week - op maandag - het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in en maak kans op een Apple Watch!
