‘Mijn eerste rol is vader’: Bernard Dingemans (general manager BNL L’Oréal) zei bewust nee tegen internationale kansen

Dingemans kwam van de universiteit, had een marketingmaster gedaan en zocht vooral een baan bij een bedrijf dat merken bouwt. Zo kwam hij bij L’Oréal terecht. Niet omdat hij, zoals hij zelf zegt, zijn hele leven van dermacosmetica of shampoos had gedroomd, maar omdat hij wilde begrijpen hoe de merken binnen de L’Oréal-paraplu worden ontwikkeld.

Zijn eerste sollicitatiegesprek staat hem nog helder voor de geest. Niet omdat het duidelijk een strakke corporate was, maar juist omdat het dat niet was. De general manager die hem sprak, trok een vergelijking tussen werken bij L’Oréal en een huwelijk: sometimes you hate it, sometimes you love it. „Dat sprak mij mega aan”, vertelt hij in Move on Up (te beluisteren onderaan dit artikel).

Voor Dingemans staat dat nog steeds voor wat hij mooi vindt aan het bedrijf: niet standaard corporate, niet te gepolijst, wel ruimte om dingen te proberen. Of, zoals hij het zelf samenvat: je mag ook „een keer op je bek gaan”.

Eenmaal binnen had hij al snel een duidelijk beeld van waar hij ooit wilde uitkomen. ,,Op dat moment zag ik de general manager daar ook aan het werk en toen dacht ik eigenlijk al: mocht ik die rol ooit kunnen doen, dan zou dat fantastisch zijn..”

Wat hem daarin aantrok, zat niet alleen in de man zelf, die hij ,,ongelooflijk inspirerend” noemt, maar ook in de breedte van de rol. ,,Het managen van een club over alle disciplines heen. Dus van marketing naar commercie, naar supply chain, naar finance. Alsof je je eigen bedrijf managed als een ondernemer binnen de gevestigde kaders van een grote corporate.”

Dat ondernemende element is, zegt hij, ook precies waarom hij in al die vijftien jaar niet bij een ander bedrijf is gaan werken. ,,Dat ondernemerschap, dat past bij mij.” Die general managerrol werd daarmee al vroeg zijn eigen stip aan de horizon.

Lees en luister ook deze Move on Up: Siri Mauer (ABN AMRO) dacht dat werk alles was, tot een maandag in de tuin haar de essentie van het leven leerde

Altijd aan, altijd verder

Zijn eerste jaren bij L’Oréal stonden dan ook gelijk in het teken van tempo. „Mijn mindset was continu aan en doorgaan en bezig zijn met de volgende stap.” Niet omdat hij voortdurend zijn baas wilde pleasen, maar wel omdat er iets anders onder zat. „Er zat zeker een bewijsdrang. Naar de organisatie van: ik ben goed genoeg. Maar ook wel naar mezelf, denk ik.”

Dat tempo bracht hem ver, maar hij ziet nu ook scherper wat het hem kostte. ,,Er zijn echt momenten geweest waar ik nu aan terugdenk… daar had ik meer van kunnen genieten.” In sommige rollen was hij al bezig met wat daarna kwam, terwijl de echte lessen uit de functie waarin hij op dat moment zat nog niet eens volledig geland waren.

Binnen L’Oréal hebben ze daar een eigen term voor: eat what you cook. ,,Dat betekent: doe en zorg ervoor dat je ook implementeert en dat je de dingen uitvoert die je uiteindelijk bedacht hebt.” Precies daar had hij zelf meer uit kunnen halen. ,,Die learning van die cycli meekrijgen, daar had ik denk ik meer van kunnen leren in sommige rollen.”

België haalde de vaart eruit

Een belangrijke correctie op zijn stijl kwam in zijn vorige rol, toen hij Nederland en België nauwer moest laten samenwerken. Op papier logisch, in de praktijk een stuk weerbarstiger.

Zijn opdracht was helder: ,,Ga proberen om van twee modellen meer één model te maken, waarin we over één Benelux-structuur werken.” Hij had daar een plan voor en ging er aanvankelijk vanuit dat het Belgische team daarin wel mee zou bewegen. Achteraf noemt hij dat zelf ,,een beetje naïef”. Niet omdat het plan niet klopte, maar omdat hij te veel vanuit zijn eigen reflex redeneerde. ,,Wij zijn als Nederlanders direct, willen snel door, efficiëntie et cetera.” In België werkte dat anders.

Die les zat voor hem in situaties die hij in Nederland niet eerder op die manier was tegengekomen. „Dan merk je dat je in een meeting zit en bepaalde besluiten neemt en dan een belletje krijgt twee, drie dagen later van nou, misschien moeten we het toch anders doen.”

Lees en luister ook deze Move on Up: ‘Ik wil de hele toko runnen’: Kas Wanders bereikte razendsnel de tech-top van Ahold

Juist daar ontdekte hij dat iets wat hem lang succes had gebracht, hier niet werkte. „Die snelheid, dat zit heel erg in mij en dat heeft me ook succes gebracht. Alleen in deze context was dat in één keer niet zo.”

Dus moest ook zijn stijl mee veranderen. ,,Meer geduld, meer op relatie.” Dat werd concreet in hoe hij zijn team tegemoet trad: meer aandacht voor de mens vóór de meeting begint, meer persoonlijke gesprekken, en soms een overleg van drie kwartier gewoon anderhalf uur laten duren. ,,Het gaat om die combinatie.” Wat dat opleverde? ,,Meer vertrouwen vanuit hen naar ons.”

Tekst gaat verder onder de foto.

De kansen die hij aan zich voorbij liet gaan

Dingemans werd vader toen hij 30 was. Zijn oudste zoon, Julius, wordt nu bijna twaalf. Die ervaring beschrijft hij niet als een verantwoordelijkheid op zijn schouders, maar als iets dat veel dieper zit. „Het is een liefde die onder je huid zit. Een heel bijzondere vorm van liefde.”

Vanaf dat moment begon ook zijn loopbaan anders te voelen. Want in een bedrijf als L’Oréal is een internationale stap vaak logisch als je verder wilt komen. Parijs, Kopenhagen, andere buitenlandse steden: die kansen kwamen ook bij hem voorbij. Toch sloeg hij meerdere van die opties af.

Over zijn zoon, die uit een eerdere relatie komt en de helft van de tijd bij hem is, zegt hij: ,,Hem missen, dat was de andere optie. En dat wilde ik absoluut niet.” Juist iemand die jarenlang gericht was op de volgende stap, koos hier bewust anders. Op de vraag hoe hij dat nu formuleert, komt het antwoord zonder aarzelen: ,,Mijn eerste rol is vader.” En als hem wordt gevraagd of hij dat intern ook echt zo durft te zeggen, antwoordt hij meteen: ,,Ja, zeker. 100 procent.”

Hij laat ook zien dat hij binnen L’Oréal actief naar vormen zocht die wél pasten. Zo deed hij een rol voor Kopenhagen vanuit Amsterdam, reisde op en neer en hield zijn gezin thuis. Geen standaardconstructie, maar wel één die voor hem werkte.

Lees en luister ook deze Move on Up: Ze leverde 50 procent van haar ING-salaris in voor droombaan in de Formule 1: het keiharde pad van Emel Cankaya

Topmanager zonder permanente haast

Kan dat samen: topmanager zijn en tegelijk echt aanwezig zijn thuis? Dingemans zegt zonder veel omhaal van wel. Niet omdat het vanzelf makkelijk gaat, maar omdat hij het bewust organiseert. Maandag en dinsdag brengt hij de kinderen naar school en haalt hij ze op. ,,Dat is het kader waarin ik werk.” Niet als excuus of afzwakking, maar als gekozen structuur. Op andere dagen, zegt hij erbij, geeft hij weer extra gas.

Op de vraag wat hij laat, is hij ook concreet. „Ik denk mijn sociale leven.” Dat staat, zoals hij het zelf zegt, „op een laag pitje”. Waar hij vroeger een grote sociale kring had, is die kleiner geworden. Niet per se minder waardevol, wel anders ingericht.

Zijn ambitie is daarmee niet verdwenen. Hij wil nog steeds groeien, heeft inmiddels de rol waar hij vijftien jaar geleden al van droomde en kijkt zichtbaar uit naar wat nu komt. Maar de manier waarop hij daar wil staan, is veranderd. Minder als iemand die voortdurend al met de volgende stap bezig is. Meer als iemand die wil begrijpen waar hij is, wat een team nodig heeft en wanneer snelheid minder oplevert dan aanwezigheid.

In Move on Up vertelt Bernard Dingemans ook over:

• Hoe een reis naar Bangkok zijn kijk op commercie en maatschappelijke impact veranderde.

• Wat hij in Shanghai leerde over snelheid, schaal en innovatie.

• Waarom hij in zijn eerste maanden als general manager vooral opnieuw wil luisteren.

• Wat hij leerde van werken in verschillende culturele contexten binnen L’Oréal.

Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in: