Teeuwen kijkt in Move on Up terug op die periode en geeft een inkijk in wat het met een mens doet als vertrouwen langzaam afbrokkelt. Juist die ervaring veranderde blijvend hoe zij zelf naar leiderschap is gaan kijken. Later, in een intens privéjaar rond de geboorte van haar dochter, werd dat nog scherper: openheid, vertrouwen en veiligheid zijn voor haar geen zachte waarden, maar de basis van goed functioneren.
Het zit soms in de kleine momenten
Teeuwen werkte nog niet heel lang bij Achmea toen het begon te wringen met haar leidinggevende. Achteraf kan ze goed aanwijzen waarom die situatie zo ingewikkeld was: het zat niet in één zichtbaar incident, maar juist in kleine dingen die steeds terugkwamen.
„Misschien is deze baan toch iets te zwaar voor je”, kreeg ze bijvoorbeeld te horen. Of er werd iemand afgebrand waar zij bij stond, waarna zij zich uitsprak en later zelf de tik terugkreeg. „Dan denk je: oh, had ik dat inderdaad dan niet kunnen zeggen?”
Iedere keer wordt daar een klein stukje van je vertrouwen afgenomen
Leonie Teeuwen Achmea
Precies daarin zat volgens haar het verraderlijke van die fase. „Het is heel klein in eerste instantie”, vertelt ze. „Je denkt: ik zal het wel verkeerd begrepen hebben.” Maar als dat zich herhaalt, verandert er iets. „Iedere keer wordt daar een klein stukje van je vertrouwen afgenomen.”
Ze noemt het achteraf geen openlijk schrikbewind, daarvoor was het te weinig zichtbaar. Maar het gaf haar wel iets wat ze nog altijd scherp kan benoemen: een onveilig gevoel. „We moeten alles tegen elkaar kunnen zeggen”, zegt Teeuwen. „En dat was daar op dat moment niet.”
Een duidelijk fysiek signaal
Wat die periode extra zwaar maakte, is dat de impact zich niet alleen in haar hoofd afspeelde, maar ook fysiek merkbaar werd. Stress ging in haar lijf zitten. In haar houding en in haar ademhaling.
„Ik ging wel eens huilend naar huis”, vertelt ze. „En ik weet ook nog een keer dat ik bij mijn ouders wegreed en zo’n last had van mijn schouders en mijn nek. Toen dacht ik: potverdorie, dat is niet goed.”
Juist dat moment is veelzeggend, want Teeuwen komt over als energiek, optimistisch en stevig. Maar in die periode sloeg dat om in twijfel en spanning. „Je gaat dus op die manier toch iedere keer weer een beetje aan jezelf twijfelen”, aldus Teeuwen. En als daar niet op tijd iets in verandert, kan dat volgens haar diepe sporen nalaten.
Zelf eruit komen is bijna niet te doen
Wat Teeuwen helder maakt, is dat je uit zo’n situatie vaak niet zomaar op eigen kracht loskomt. Juist omdat je er langzaam in meegezogen raakt. Voor haar maakte het verschil dat mensen in haar omgeving zagen wat er gebeurde en dat ook benoemden. „Uiteindelijk ben ik degene geweest die een andere baan heeft gezocht”, vertelt ze. Dat was het begin van herstel, maar niet meteen het eind daarvan.
Uiteindelijk koos ze zelf voor een andere baan, wat het begin van herstel was, maar niet meteen het einde daarvan. Ook in een nieuwe rol merkte ze nog hoe oude ervaringen konden doorwerken. Er kwam een moment waarop ze opnieuw positie moest innemen, en juist daar merkte ze hoe sterk die eerdere ervaring nog doorwerkte, omdat ze op een vergelijkbaar moment eerder hard was teruggefloten.
Dat werd ook het moment waarop ze er opener over ging praten, met haar nieuwe leidinggevende, met mensen die het hadden gezien en later ook in coaching. Dat vraagt wel iets van je, dat je er zelf open over bent. „En er open over kunt zijn. En dat je je kwetsbaarheid daarop wilt tonen.”
Motivatie om het tegenovergestelde te bouwen
Die ervaring veranderde niet alleen hoe Teeuwen naar anderen kijkt, maar ook hoe ze haar eigen rol ziet. „Leiderschap is mijn vak”, zegt ze in het gesprek. En juist daarom is veiligheid voor haar geen sfeerwoord, maar een harde voorwaarde.
Wat ze toen miste, probeert ze nu zelf wel te bieden. „We moeten alles tegen elkaar kunnen zeggen”, zegt Teeuwen. Een omgeving waarin mensen zich uit kunnen spreken. Waar je gecorrigeerd mag worden zonder dat dat later tegen je gebruikt wordt. Waar vertrouwen niet alleen van beneden naar boven moet lopen, maar ook andersom.
Dat zie je ook terug in hoe ze over haar werk praat. Als MT-lid van Achmea Pensioen en Leven geeft ze leiding aan een groep van ongeveer 50 mensen. Ze noemt het zelf “een soort MKB-bedrijf binnen Achmea”. Het gaat daar natuurlijk ook over groei, resultaat en tempo. Maar steeds komt ze terug op hetzelfde: mensen moeten weten waar ze voor staan, zich veilig voelen en samen ergens naartoe willen werken.
Ook privé werd openheid nog belangrijker
Die overtuiging kreeg vorig jaar nog een extra laag. Tijdens de zwangerschap van haar dochter wisten Teeuwen en haar partner al dat hun kind een fysieke beperking aan haar beentje zou hebben. Na de geboorte bleek er meer aan de hand: het ging daarbij om lichamelijke kenmerken en niet om inwendige complicaties. Toch noemt ze het zonder aarzelen “een pittige tijd”.
„Dat raakt het moederhart heel diep”, zegt ze. Niet omdat zij haar dochter als probleem ziet, maar omdat je als ouder hoopt dat je kind zo onbevangen mogelijk mee kan doen. Tegelijk putten zij en haar partner juist ook veel kracht uit hoe vrolijk hun dochter is. „Ze is supervrolijk, ze kletst erop los.”
Wat daarbij opvalt, is hoe bewust Teeuwen ervoor koos daar op het werk open over te zijn. „Ik deel alles, denk ik”, zegt ze. Meteen nuanceert ze dat ook: openheid is niet hetzelfde als alles uitstorten. Maar wel als laten zien wie je echt bent. „Als ik laat zien wie ik echt ben, dan zien ze ook dat het echt is.”
Werk was niet alleen werk, maar ook houvast
Juist in dat jaar merkte ze hoe belangrijk werk voor haar ook op een andere manier werd. Niet als vlucht, maar als tweede anker. Als ritme, afleiding en richting.
„Zonder dat werk weet ik ook niet of ik me nu zo goed staande had kunnen houden”, zegt Teeuwen. Dat is een opvallende zin, juist omdat hij haaks staat op het cliché dat werk en privé vooral gescheiden moeten blijven. Voor haar geldt eerder het tegenovergestelde: ze praat thuis over werk en op werk over thuis.
Daar zit ook weer dezelfde leiderschapsles onder. Wie openheid geeft, krijgt vaak ook openheid terug. Niet omdat iedereen dan alles moet delen, maar omdat echtheid voelbaar is. En omdat die echtheid volgens haar teams sterker maakt.
Goed leiderschap begint bij vertrouwen
Als je het gesprek terugbrengt tot de kern, gaat het uiteindelijk niet alleen over een moeilijke leidinggevende ervaring of over een intens eerste jaar als moeder. Het gaat over vertrouwen. Hoe snel dat beschadigd kan raken, maar ook hoe bepalend het is voor hoe iemand functioneert.
Teeuwen spreekt over leiderschap dan ook niet alleen in termen van richting geven, tempo maken en doelen behalen, maar ook in termen van veiligheid, openheid en vertrouwen. Niet als zachte aanvulling, maar als iets fundamenteels.
Daarmee gaat haar verhaal verder dan één lastige werkervaring of één pittige privéperiode. Het raakt aan iets waar veel leiders vroeg of laat tegenaan lopen: hoe bouw je een omgeving waarin mensen niet alleen presteren, maar zich ook veilig genoeg voelen om zich uit te spreken? En wat vraagt dat van je als je zelf hebt ervaren hoe het is als dat vertrouwen ontbreekt?
Dit is slechts een deel van het gesprek met Leonie Teeuwen. In Move on Up vertelt het MT-lid van Achmea Pensioen en Leven ook waarom ze ooit afzag van een carrière in investment banking, hoe ze een afdeling van vijftig mensen in beweging krijgt en waarom ze leerde dat het soms ook een tandje rustiger mag.
De leiders van morgen hoor je nú in Move on Up. Gerben van Driel gaat in gesprek met talenten uit het bedrijfsleven, met vernieuwers en durvers die het nu al anders doen. Ze delen hun visie op leiderschap, innovatie en persoonlijke groei en benoemen de uitdagingen van vandaag. Hoe maken zij het verschil voor een succesvolle toekomst?
Move on Up is elke dinsdag live te horen tussen 13.00 en 14.00 uur op New Business Radio, live te zien op BusinessWise.nl en daarna op je favoriete podcastkanaal te vinden.
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
