Invloed van geopolitieke onrust
De afgelopen weken domineerden de waarschuwingen over een mogelijke oorlog tussen de NAVO en Rusland het nieuws. Er is meer dreiging, er lijkt meer gevaar. In hoeverre gaat het ons echt raken de komende vijf jaar?
Ook ik luister hier met veel interesse naar. Het liefst wel door middel van inhoudelijke podcasts met achtergrondinformatie waarin goede vragen worden gesteld in plaats van de, in mijn ogen, oppervlakkige en te snelle traditionele media.
lees ook: ‘Snelle oplossingen verergeren menselijke vraagstukken’, ziet Sander van der Eijk
Toch werd ik beïnvloed. Waar ik de afgelopen jaren weigerde een noodpakket aan te schaffen (allemaal angstzaaierij), kreeg ik een gevoel van onrust. Afgelopen week heb ik het toch aangeschaft. Je zult het maar nodig hebben. Zo, aangeschaft, en daarmee zou de onrust wel verdwijnen. Uiteraard was dit niet het geval.
De afgelopen weken zijn vier rondes van de Nations League afgewerkt en na mijn interland Bulgarije versus Luxemburg had ik wat langer vrij dan gebruikelijk. Tijd om een oude hobby weer op te pakken: hiken in de natuur.
“Een langere wandeling alleen, zonder afleiding, kun je zien als een lange sessie zelfonderzoek. Een moment om de peilstok erin te steken: hoe gaat het nu echt?”
Offline miniretraite op de Veluwe
Ik besloot er een miniretraite van te maken, zelfvoorzienend en in stilte, zonder internet, muziek of andere afleiding en met een blanco schrift en een pen. Velp–Loenen op dag één en Loenen–Velp op dag twee, dwars door de prachtige Veluwe. En ik kon gelijk het voedsel van mijn noodpakket uitproberen. Ik had wat extra aangeschaft.
Een langere wandeling alleen, zonder afleiding, kun je zien als een lange sessie zelfonderzoek. Een moment om de peilstok erin te steken: hoe gaat het nu echt? Want alle gedachten passeren de revue als je alleen maar hoeft op te letten waar je je voeten neerzet en welke kant je oploopt.
De eerste uren is het echt rommel opruimen. Veel actuele gedachten gingen door mijn hoofd: de deadlines die ik heb, de plannen die ik op korte termijn heb en de fouten die ik heb gemaakt de afgelopen maand. Een paar uur stappen, dan eten en drinken om daarna alles weg te schrijven.
Na een paar uur begon ik moe te worden, de gedachten verdwenen en ik kwam een laagje dieper. Gevoelens en emoties: ik observeerde ze alleen maar en schreef ze daarna weg. Op de bestemming zette ik de tent op en bereidde ik mijn avondeten.
’s Avonds begon ik mij direct te vervelen. Wat zal ik eens gaan doen? Schrijven, nog wat lezen in een boek en vanzelf viel ik in slaap. Na tien uur nachtrust was ik weer fris en ging ik gelijk door.
Op dag één duurde het uren om rustig te worden en in de flow te komen, op dag twee slechts minuten. Ik zat er gelijk weer in. Weer een laagje dieper: wat zijn mijn verlangens en wat is mijn inspiratie? Welke waarden zijn voor mij belangrijk en hoe loyaal ben ik hieraan geweest de laatste tijd? Wat betekenen de dingen die ik dagelijks doe precies voor mij? Wat zijn de patronen? Stappen, eten, drinken en schrijven. De tijd vloog, ik genoot en voelde me vrij, dicht bij mezelf.
“Een veiligheidsparadox: meer veiligheidsmaatregelen zouden objectief gezien een groter gevoel van veiligheid moeten geven, maar het subjectieve veiligheidsgevoel neemt af”
Omgaan met de veiligheidsparadox
Terug naar het onbehagelijke gevoel van de oorlog. Het aanschaffen van het noodpakket gaf me geen gevoel van rust of veiligheid. Sterker nog, het gaf meer onrust.
Een veiligheidsparadox: meer veiligheidsmaatregelen zouden objectief gezien een groter gevoel van veiligheid moeten geven, maar het subjectieve veiligheidsgevoel neemt af. Er is bijvoorbeeld meer politie op straat, wat meer veiligheid zou moeten uitstralen, maar mensen krijgen daardoor tegelijkertijd het gevoel dat het blijkbaar niet zo veilig is. Dit kan leiden tot een grotere behoefte aan controle.
Lees ook: Waarom multitasken de sluipmoordenaar van je rendement is (en hoe je als leider de regie pakt)
De maatregel van het noodpakket maakte mij objectief gezien beter voorbereid op een oorlog of ramp, maar ik werd er subjectief gezien niet rustiger of minder gestrest van. Handig om in huis te hebben, maar wat ik echt nodig had, waren tijd en rust om mijn gedachten, gevoelens en verlangens eens tegen het licht te houden.
Tijdens het hiken kwam ik erachter dat ik veel weerstand had om een noodpakket aan te schaffen omdat ik niet wilde dat er dreiging zou zijn. Ik accepteerde dat er dreiging is en dat ik ook de verantwoordelijkheid heb om voor mijn gezin te zorgen als noodvoorzieningen wegvallen. Voor nu heb ik die verantwoordelijkheid genomen en verder heb ik er geen invloed op.
Ruimte en mentale rust creëren
25 km per dag wandelen in de natuur klinkt niet voor iedereen aantrekkelijk, maar waar creëer jij ruimte voor jezelf waarin je niets hoeft en gedachten en gevoelens zonder oordeel kunt laten passeren? Tuinieren, fietsen, hardlopen of autorijden zonder muziek.
Mijn ervaring is dat wanneer je de tijd en rust hebt om deze gedachten en gevoelens te laten passeren, ze eerder naar de achtergrond kunnen verdwijnen, omdat ze niet meer relevant zijn of omdat je anders over deze dingen bent gaan denken.
Hoe kun je dit creëren? Voor mij is beweging in de buitenlucht met zo min mogelijk afleiding een goede mix. Combineer het met iets wat je leuk vindt, maar ook uitdagend of moeilijk is. Hoe gaat het nou echt? Wanneer geeft een bepaalde actie je werkelijk rust en wanneer alleen maar een gevoel van controle? En wat heb jij op dit moment nodig?
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
