‘Werken voor Ali Niknam was pittig, maar precies wat ik toen nodig had’

Vorige week verscheen de ongeautoriseerde biografie over Ali Niknam, geschreven door Stijn Bronzwaer, Merijn Rengers en Joris Kooiman. Ali is - met drie unicorns - een zeer succesvolle techondernemer. Van augustus 2011 tot juli 2015 werkte ik bij TransIP. In die tijd maakte ik de oprichting van bunq van dichtbij mee. Dus krijg ik regelmatig de vraag hoe dat nou was, werken met Ali.

Zo ook van Stijn en Merijn. Maar zelfs toen Stijn aangaf dat mijn naam wordt genoemd, koos ik ervoor om niet mee te werken. Na het luisteren van het boek ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan.

Het is duidelijk dat ze hun huiswerk hebben gedaan en in die zin is het boek absoluut het lezen waard. Toch krijg ik de indruk dat de objectiviteit onder druk heeft gestaan.

Het zijn details, zoals Ali’s eigen boek ‘boekje’ noemen, wat een mening verraadt. Je hoort dezelfde echo in deze podcast van NRC. De breuk met Ali’s zakenpartners beschrijft Stijn als: ‘Hij gaat er met de buit vandoor. Hij wordt heel rijk en anderen niet’. Ze vinden iets van Ali als ondernemer en zijn managementstijl. Dat mag, maar zeg dat dan.

Alexander en Ernst-Jan verwoorden deze nasmaak mooi in deze aflevering van POM. Ze bevragen Stijn op zijn kritische houding en benoemen dat het pesterig over kan komen op ondernemers. Dat levert een interessant gesprek op.

Zo ontstaan er twee kampen. Een groepje fans die Ali sowieso fantastisch vinden. Op LinkedIn krijgt Ali veel bijval onder zijn reactie op het uitkomen van het boek. En er is een groep die vindt dat Ali’s succes wordt overdreven en zijn managementstijl grensoverschrijdend is.

Maar Rolo, hoe was het om te werken voor Ali? Komtie.

Zo was werken met Ali

Op de havo had ik geleerd dat een zesje genoeg was. Ik had de kunst van precies genoeg doen (lees: vooral niet te veel) tot een ware kunst verheven. Bij Ali kwam ik daar niet mee weg. En dat was precies wat ik nodig had: een schop onder m’n reet. Dat was niet altijd leuk. Ali haat middelmaat en heeft heel goed door als je voor de makkelijke weg kiest. Een gesprek over het whiteboard met nieuwe collega’s die ik had aangenomen, verliep ongeveer zo:

Ali: Roland, waarom is het bord leeg?
Ik: Het bord is niet leeg, er start maandag een nieuwe marketeer.
Ali: En wanneer start de nieuwe programmeur?
Ik: ….

Ali: Dus is het bord leeg. Waar vind je programmeurs?
Stilte
Ali: Letterlijk: Waar zijn die mensen? Wat doen die mensen?

Ik: Ja, nee. Ehh Reddit? Christiaan Huygens, de studievereniging aan de TU Delft?

Ali: Wat doe je dan hier? Waarom zit je dan op LinkedIn?

Het was zo’n gesprekje waardoor je met de mond vol tanden stond. Onprettig, absoluut. Het eerlijke antwoord was dat ik lui was en het is vervelend als iemand dat hardop zegt.

Ik wilde niet naar de TU Delft om borrels te bezoeken. Ik had een vacature gepost en hoopte nu dat de felbegeerde programmeurs zich massaal zouden melden. Een jaartje later had ik nauwe banden met iedere studievereniging, sponsorden we LAN-parties en stond er een TransIP-tafelvoetbaltafel op de campus bij de TU.

De weg van de minste weerstand levert vaak het minste op. Ik leerde om mijn tanden ergens in te zetten en buiten de lijntjes te kleuren. Eigenschappen die me later in mijn carrière goed van pas kwamen.

Ik zou het nu anders doen

Na TransIP werkte ik bij Blendle, Google, schreef ik een bestseller en ben ik voor mezelf begonnen. Ik leerde het een en ander over hoe je een succesvolle organisatie bouwt waar mensen tot hun recht komen.

Ik heb gezien dat je succes kunt hebben als je bedrijven bouwt met vertrouwen, vrijheid en verantwoordelijkheid als uitgangspunten. Dat hoeft niet ten koste te gaan van ambitie.

Je kunt kritisch zijn en oog hebben voor de mens. Collega’s uitdagen om alles uit zichzelf te halen, zonder dat ze bij bosjes omvallen. Het kan knetteren, zonder dat mensen met buikpijn naar hun werk gaan. Die balans bestaat en is een constante zoektocht. Wat voor de één goed werkt, is voor de ander verschrikkelijk.

Dus kijk je naar het individu: heb je een schop onder je reet, of een arm om je schouder nodig? En alles heeft grenzen, wat prima is zolang je duidelijk bent. Liever impopulaire duidelijkheid dan populaire vaagheid.

Goed, goed nuance. Werken voor Ali was pittig, maar precies wat ik toen nodig had. Ik ben op tijd vertrokken en heb daarna veel gehad aan wat ik daar leerde. Tegelijk zou ik niet terug willen.

Deze column is ook te lezen op Substack.

Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in en win je eigen robot!