In mijn eerste blog noemde ik de hangtafel al kort. Ik kreeg daar veel reacties op. Tijd om de scherpe pen erbij te pakken en een deep dive te maken.
We kennen het allemaal, ja, allemaal: de netwerkborrel, de kantoorborrel en ook het jaarlijks terugkerende verjaardagsfeestje. We mogen weer. Gezellig! Gezellig weer met dezelfde mensen praten met wie je eigenlijk geen zin hebt om te praten. Maar goed, we zetten ons beste beentje voor.
We trekken een vaatje energie uit onze reserves open en daar gaan we weer: werk, politiek, carrière, voetbal en uiteraard hebben we allemaal een mening over het klimaat en het feit dat de wereldorde op zijn grondvesten trilt. Dezelfde mensen praten en overtuigen, terwijl anderen stil zijn, wat knikken en vaker dan soms op hun horloge kijken. Nog even en voor je het weet lig ik weer heerlijk thuis op de bank. De avond aftoppen met Netflix. Je moet wat, immers.
“Waarom voeren we vaak dezelfde oppervlakkige gesprekken met mensen die we misschien helemaal niet (meer) zo interessant vinden?”
Negen van de tien keer speelt het bovenstaande tafereel zich af aan de hang- of statafel. Als je mazzel hebt, staat er zo’n mooi doek overheen. Een rok in jargon. Opvallend genoeg is het vaak dezelfde hangtafel waaraan je staat. Again and again and again. En je staat dus ook met dezelfde mensen te praten. Je weet wel. Vrienden van vrienden van vrienden. Dat je zegt: wij moeten ook eens afspreken. Ja leuk! Misschien wissel je zelfs wel nummers uit. En dat je na elf en een halve maand denkt: shit, over twee weken zie ik hen weer.
Waarom we vasthouden aan oppervlakkige gesprekken aan de hangtafel
De vraag is natuurlijk waarom we dit doen. Waarom voeren we vaak dezelfde oppervlakkige gesprekken met mensen die we misschien helemaal niet (meer) zo interessant vinden? Waarom lopen we niet eens een keer naar de andere hangtafel? Een mens is een sociaal wezen. Los van het feit dat we allemaal anders zijn: natuurlijk, de een is introverter, de ander extraverter. Maar onder dat laagje vernis vinden we het allemaal fijn om contact te maken met andere mensen.
We leven niet solitair. We zijn afhankelijk van communicatie. En niet alleen met onszelf, maar in het bijzonder via gesprekken met anderen. Vooral als die gelijksoortig zijn. Onthoud deze laatste zin.
“Ik roep op podia vaak dat kinderen de beste netwerkers en dus ook verkopers ter wereld zijn”
Lees ook: Driekwart van jonge werknemers beschouwt collega’s als vrienden, maar er zijn zeker ook frustraties
Wat volwassenen kunnen leren van kinderen bij het netwerken
Ik roep op podia vaak dat kinderen de beste netwerkers en dus ook verkopers ter wereld zijn. Dat zorgt eerst voor een lach. Dan voor een stilte. En na die stilte ga ik meningen vragen. Dat is leuk, want het blijkt dat veel mensen heel goed snappen waarom kinderen dat zoveel beter kunnen dan wij. Ze zijn onbevangen, nieuwsgierig en soms niet te stoppen in hun vragen. Vooral door te vragen waarom.
Een neefje van me vroeg eens wanneer we weer naar de Efteling gingen. Toen ik zei dat we daar drie maanden geleden al waren geweest, was zijn antwoord: ja, nou en. Toen ik aangaf dat je niet eens per drie maanden naar de Efteling gaat, was zijn wedervraag: waarom niet? Euh, hier heb je een lolly, vraag maar aan je vader.
De vraagstelling en verhalen van kinderen zijn vaak onbegrensd. Frustrerend? Wellicht voor de gemiddelde ouder. Maar als we onder de motorkap kijken, is dat vanuit salesoogpunt rete-interessant! Kinderen zijn namelijk ook degenen die wel naar die andere hangtafel lopen. Alleen heet die hangtafel dan anders. Het schoolplein, de speeltuin of gewoon de straat.
Kinderen hebben een deel van hun hersenen nog wat minder goed ontwikkeld. En dat is maar goed ook. Het deel dat afwijzing uit de weg gaat, is minder op hen van toepassing. Zij willen contact maken en gaan daarvoor. Wij volwassenen gaan meer nadenken over de gevolgen van die stap. Wat als dat contact maken niet beantwoord wordt? Wat als ik niet word geaccepteerd? Dat zijn geen gekke vragen. Het zijn echter ook vragen die je tegenhouden of je minstens afwachtend maken.
Praktische tips voor effectief netwerken en sales
Wil je echt beter worden in netwerken en sales zonder dat je de verkoper hoeft uit te hangen? Dan heb ik een paar simpele lessen voor je. En die gelden dus ook voor jou.
Je kunt meer dan je denkt, vooral als je minder denkt. Intellectueel jezelf uitdagen is prima. In sociaal verkeer doe je daar weinig mee. Is voor later. Gebruik je intuïtie. Intuïtie is gewoon verstand dat tempo maakt.
Leun niet op je ervaring. Je denkt wellicht dat je vijftien jaar ervaring hebt. Als je heel eerlijk naar jezelf bent, kom je er wellicht achter dat het twee jaar ervaring en dertien jaar herhaling is.
Spreek met jezelf af dat je maar één intentie hebt: je vindt het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en je gaat daar nu gedrag aan koppelen. Blijf trouw aan jezelf, durf (daar waar je het nodig vindt) jezelf kwetsbaar op te stellen. Maar spreek vooral de ambitie uit dat je het leuk vindt om nieuwe mensen te leren kennen. Hoe spannend ook!
Oké, wellicht leidt het soms tot een lekke koppakking en plekken onder je oksels. Aan de andere kant geef ik je de garantie op leuke gesprekken aan andere hangtafels. Succes verzekerd, met een garantie die veel verder gaat dan tot aan de deur.
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
