Leiderschap

Charlotte Labee (Brain Balance) groeide op met vertrouwen van haar ouders, maar moest leren vertrouwen op zichzelf

Charlotte Labee: ‘Ik vertrouw nu veel meer op wat klopt, dan op wat ik denk dat zou moeten kloppen’.
Charlotte Labee: ‘Ik vertrouw nu veel meer op wat klopt, dan op wat ik denk dat zou moeten kloppen’.Eigen foto
Leestijd 7 minuten

Achter dat succes gaat een persoonlijke reis schuil die begon in een warm gezin, haar langs burn-outs, ziekte en een scheiding leidde en haar uiteindelijk bij één van de belangrijkste lessen uit haar leven bracht: vertrouwen.

Ik kijk eigenlijk iedere dag met verwondering naar het leven, alsof er altijd weer iets nieuws te ontdekken valt. Die nieuwsgierigheid loopt als een rode draad door haar leven: als kind, als ondernemer, als moeder en als leider. Steeds opnieuw stelt ze zichzelf dezelfde vraag: wat probeert het leven mij hier te laten zien?

Als je je ergens aan committeert, ga je er ook voor. Niet lullen, maar poetsen

Charlotte Labee Brain Balance

Labee groeide op in een warm gezin met vier kinderen, dieren in huis en ouders die al meer dan veertig jaar samen zijn. Ze omschrijft haar jeugd als veilig, open en stabiel. „Het was altijd een warm bad,” zegt ze. Er was ruimte om te praten over alles: emoties, relaties en dagelijkse situaties. Tegelijkertijd waren er ook regels en werd het nemen van verantwoordelijkheid al vroeg aangeleerd.

Haar moeder was veel thuis en haar vader was vaak weg voor zijn werk. Werkethiek speelde een belangrijke rol in het gezin, net als open communicatie en zorg voor anderen. „Als je je ergens aan committeert, ga je er ook voor. Niet lullen, maar poetsen.”

In de artikelenreeks De (v)oorsprong gaat Fenna de Man op zoek naar de persoonlijke oorsprong van leiders en de rol die die speelt in hun zakelijke succes. De interviews laten zien dat wie je bent onlosmakelijk verbonden is met hoe je leidt, keuzes maakt en waarde creëert. Het (er)kennen van je oorsprong zet je op voorsprong.

Leren omgaan met ongemak

Op haar veertiende vertrok ze naar Milaan voor modellenwerk, maar al na een week wilde ze weer naar huis. Ze voelde zich ongelukkig en wilde stoppen. Haar vader hield voet bij stuk: „Ja lieverd, dit is wat je wilde, dus maak het maar af. Je komt over een paar weken weer naar huis, ga er maar doorheen. Leer hier maar van.”

Wat op dat moment hard voelde, bleek achteraf een vormend moment. Het leerde haar dat vertrouwen ook doorzetten betekent, ook wanneer het ongemakkelijk wordt. „Want als mijn ouders mij vertrouwen, dan kan ik mezelf ook vertrouwen.”

Lees ook dit artikel in de serie: ‘Onbewust ben ik gaan leven voor twee’: Sven Rickli legt de lat extreem hoog door het verlies van zijn tweelingzus

In dezelfde periode ervoer ze haar eerste burn-out, op jonge leeftijd. Dat was in die tijd nog nauwelijks bespreekbaar. „Ik weet nog wel dat een vriend van mijn vader zei: dat hebben toch alleen mensen van vijftig? Ze is veertien.” Ze was niet gelukkig en dat kwam doordat ze het gevoel had dat ze niet kon zijn wie ze was. „Ik kan niet zijn wie ik ben. Ik word afgestraft als ik te luid of te leuk ben.”

Ze geeft aan dat het niet de schuld van haar ouders was. „Het is iets wat ik, denk ik, onbewust vanuit het familiesysteem heb meegebracht: dat ik er niet mocht zijn.”

Van gevoel naar ratio

Toch was er naast die veilige basis ook iets anders dat al vroeg aanwezig was. Als 7-jarige kreeg ze van haar oudere zus te horen dat ze dingen soms leek aan te voelen voordat ze gebeurden. Waar dat voor haar zus iets bijzonders leek, voelde het voor haarzelf vooral verwarrend. Alsof er iets in haar zat dat niet helemaal paste in de manier waarop de wereld functioneerde.

Vanaf dat moment verschoof haar manier van leven steeds meer naar haar hoofd: planning, structuur en cognitie werden leidend. Niet omdat iemand dat eiste, maar omdat het makkelijker voelde om mee te bewegen dan om op te vallen.

Ze werd stiller en voorzichtiger en richtte zich meer op het begrijpen van wat er van haar verwacht werd dan op wat ze zelf intuïtief voelde. En ergens in die verschuiving ontstond spanning tussen wat ze van nature ervoer en wat ze dacht dat ze moest laten zien.

Hard werken als fundament én beperking

Van huis uit kreeg ze een sterke werkethiek mee: verantwoordelijkheid nemen, doorgaan en niet snel opgeven. Dat vormde later de basis van haar ondernemerschap. Daaruit ontstond ook een overtuiging: als je maar hard genoeg werkt, dan kom je er wel.

Die gedachte hielp haar bouwen en groeien, maar toen haar eerste bedrijf failliet ging, kwam ze erachter dat die overtuiging niet klopte. Het werd een kantelpunt waarin ze zich afvroeg wie ze eigenlijk was en hoe ze wilde leven. Alsof het leven haar één vraag bleef stellen: wie ben je als alles wegvalt waar je jezelf aan hebt opgehangen?

Lees ook dit artikel in de serie: Oud-zorgdirecteur François Verheijen: ‘Mijn ouders hebben nooit gestudeerd, maar leerden me wat écht telt’

Toen dacht ik: wie ben ik eigenlijk nog?

Charlotte Labee Brain Balance

Opeenstapeling van gebeurtenissen

Eerst kreeg ze een burn-out, daarna baarmoederhalskanker en vervolgens brandde haar huis af. En toen ze moeder werd, gebeurde er iets wat ze nooit had verwacht: ze voelde nauwelijks verbinding met haar pasgeboren kind. „Toen dacht ik: wie ben ik eigenlijk nog?”

Jarenlang had ze gebouwd aan haar bedrijven en succes, maar steeds vaker voelde ze dat er iets niet klopte. Alsof ze een leven leefde dat van buiten succesvol leek, maar van binnen steeds verder van haar af kwam te staan.

Van controle naar vertrouwen

Die opeenstapeling van gebeurtenissen veranderde haar overtuigingen. Zakelijk stuurde ze vooral op doelen en structuur, maar langzaam verschoof haar leiderschap naar vertrouwen en intuïtie. Niet omdat resultaat minder belangrijk werd - ‘er moesten nog steeds salarissen betaald worden’- maar omdat ze merkte dat haar manier van zijn direct doorwerkte in de organisatie.

Na haar wereldreis van tien maanden met haar gezin gebeurde er opnieuw iets waardoor ze haar identiteit moest heruitvinden. Tijdens haar reis besloot ze te scheiden, terwijl aan de andere kant van de wereld haar bedrijven gewoon doorgingen en collega’s niet wisten wat er speelde.

Ondanks dat zij fysiek afwezig was, voelden collega’s aan dat er iets met haar aan de hand was. „Mijn directeur zei op een gegeven moment: het bedrijf verandert omdat jij verandert.”

Thuiskomen in een oud decor

Na de wereldreis verwachte ze thuis te komen, maar thuis bleek niet meer te bestaan. Toen ze haar woning binnenstapte, voelde niets meer vertrouwd: de boekenkast, de meubels en de kamers waarin ze jarenlang leefde. „Ik keek ernaar en dacht: het zegt me niets meer.” Haar vader vatte het later treffend samen: „Ik zie wat er gebeurt: jij stapt een oud decor binnen.” Labee krijgt kippenvel als ze dit uitspreekt, want haar vader raakte exact de kern.

Niet veel later liep ze ook weer haar bedrijf binnen. Ze ging op de trap zitten en begon te huilen. „Ik wist niet meer wie ik was.”

Charlotte Labee na haar wereldreis: ‘Ik wist niet meer wie ik was’ Eigen foto
Charlotte Labee na haar wereldreis: ‘Ik wist niet meer wie ik was’Eigen foto

Openheid dat leidde tot organische uitstroom

Waar veel leiders na zo’n periode proberen zo snel mogelijk weer controle te pakken, deed Labee het tegenovergestelde. Ze riep het hele team bijeen met drie A4’tjes in haar hand.

Tijdens het voorlezen brak ze meerdere keren. Ze vertelde dat ze door haar reis een ander persoon was geworden en dat ze haar plek opnieuw moest vinden. Niet alleen als ondernemer, maar ook als moeder en als mens. En dat ze het antwoord op dat moment nog niet had. Voor sommige medewerkers bracht dat onzekerheid, voor anderen juist vertrouwen.

De impact was groot. Het moment bracht emotie en openheid, maar ook onzekerheid in de organisatie over de richting. „Binnen twee weken stapten veel van de mensen die niet meer pasten uit zichzelf op.”

Lees ook: Waarom CEO Maartje van Oorschot haar bedrijf leidt met de enige regel uit haar jeugd: ‘Je mag alles doen, mits je eerlijk bent’

Ik vertrouw nu veel meer op wat klopt, dan op wat ik denk dat zou moeten kloppen

Charlotte Labee Brain Balance

Haar grootste voorsprong? Niet de kennis over het brein of de bedrijven die ze bouwde en de honderdduizenden mensen die ze bereikte, maar het vermogen om zichzelf telkens opnieuw uit te vinden wanneer het leven daarom vraagt.

Eerst vanuit hard werken, daarna vanuit controle en uiteindelijk vanuit vertrouwen. „Ik vertrouw nu veel meer op wat klopt, dan op wat ik denk dat zou moeten kloppen.”

Het is een les die begon in een warm gezin, werd getest door ziekte, faillissement en een scheiding en die haar vandaag nog steeds richting geeft. Vertrouwen is niet iets wat ontstaat wanneer alles zeker is. Het ontstaat juist wanneer niets dat meer is.

Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:

Delen: