Tussen Kerst en Oud en Nieuw laat ik me nog even moed inpraten door de podcastaflevering van A Diary of A CEO met self-improvementgoeroe James Clear. Zijn les: focus niet op het stellen van doelen, maar op het creëren van ‘habits’.
En zo micro-optimaliseer ik me 2026 in.
Maar drie weken later heb ik alweer het gevoel van hot naar her te fladderen. Glippen alle schema’s alweer als los zand door de vingers. Ik ga weliswaar prima. Maar ik heb toch ook weer dat sluipende schuldgevoel van ‘niet optimaal bezig zijn.’
Een van de grootste piekervaringen uit mijn leven kwam toch echt voort uit een situatie waarin helemaal NIEMAND bezig was met presteren en optimaliseren
We naaien elkaar via sociale media op
Wat is dat toch? Mijn persoonlijkheid misschien? Maar ik denk ook wel de vloek van deze tijd.
Via sociale media en Linkedin naaien we elkaar op met perfecte plaatjes en succesverhalen. En creëren daarmee een markt voor zelfbenoemde goeroes die ons bestoken met tips over hoe onszelf perfect te voeden, onze tijd perfect in te delen en optimaal te focussen. Voor maximaal succes.
Terwijl: een van de grootste piekervaringen uit mijn leven kwam toch echt voort uit een situatie waarin helemaal NIEMAND bezig was met presteren en optimaliseren…
Moeten we daar niet een klein beetje naar terug?
Met basgitaar in de trein naar Groningen
Het is het voorjaar van 2000. FOMO moest nog uitgevonden worden. Het enige wat verslavend kon werken op je telefoon was het spelletje Snake. En ik zit in de trein van Rotterdam (waar ik studeerde) naar Groningen. Met basgitaar. Op weg naar het AHC Songfestival.
Dat liedjesfestijn wordt al 30 jaar georganiseerd door een verband van studentenverenigingen (waaronder Veritas uit Utrecht, Albertus Magnus uit Groningen en mijn vereniging: Laurentius uit Rotterdam).
Guus Meeuwis brak door via de eerste editie in 1994. Is Ook Schitterend (later I.O.S) volgde in 1997. En mijn bandje kon nu, in 2000, de volgende zijn. In theorie dan. De voortekenen waren immers niet bijzonder goed. Beter gezegd: helemaal niémand had er vertrouwen in.
Lees ook: Journalist Gerben van Driel legt uit hoe je omgaat met journalisten
Niemand kende Kant B
Om te beginnen was ons bandje een gelegenheidsproject. Een samenraapsel van muzikanten uit verschillende groepjes. Vandaar de naam: Kant B. Nog nooit van gehoord? Kan kloppen. Kant B stelde nationaal helemaal niets voor. Zelfs in Rotterdam kende niemand ons. Sterker nog, we waren niet eens populair op onze eigen studentenvereniging!
Dé band van dat moment heette Laurens & Justus. In ’96 scoorden ze een dikke studentenhit met het nummer Iedereen Wil Met Haar. Gek genoeg werden ze er slechts tweede mee op dat Songfestival. Maar het leverde met name zanger Florens Tegelaar wél een sterrenstatus op in onze sociëteit.
Toen hij 4 jaar later in een balorige bui op de piano een cabarateske meezinger improviseerde, was dit voor alle beschonken aanwezigen dan ook dírect een meesterwerk. En voor de hele vereniging daarna dé gedoodverfde inzending voor het AHC Songfestival van 2000 in Groningen.
‘Het boeit echt helemaal niemand wat dat wij hier zijn’, dacht ik
Maar Florens zelf bleef wél nuchter. Vond het nummer niet goed genoeg. Zag er vanaf. En dus mochten wij. Kant B. Plan B. De B-keus.
Larry Mullen en Adam Clayton van U2
Maar…mét wel degelijk een aantal A-klasse-muzikanten. Niet zozeer de ritmesectie. Drummer Lars Daamen en ikzelf waren voor Kant B wat drummer Larry Mullen en bassist Adam Clayton zijn voor U2: niet virtuoos, niet de creatieve breinen, wel degelijk. Maar pianist/componist Ernesto Oosthuizen en gitarist Hans Vorstenbosch zouden later professional worden. En zanger Amidé Stevens beschikte niet alleen over een indrukwekkende baard, maar ook over dito charisma en een keel. En zo ging het zooitje naar Groningen.
Ik herinner me nog hoe de presentator vooraf de zaal op probeerde te zwepen:
„Groningen, laat je horen!” Gejuich.
„Utrecht, laat je horen!” Gejuich.
„Rotterdam, laat je horen!” Krekelgeluiden.
Tot zover de meegereisde fanbase.
„Het boeit echt helemaal niemand wat dat wij hier zijn”, dacht ik. En ons dus ook niet. Ik herinner me nog hoe backstage de concurrentie stuk voor stuk met strakke gezichten klaarstond. Wij stonden te darten. En te dollen („A joh, boeie. We gaan tóch winnen, hahaha”).
Ik herinner me ook hoe veel acts alles uit de kast hadden getrokken qua kleding om hun performance maar maximaal op te krikken. Wij hadden ons normale kloffie aan. Ik mijn jaarclubtrui. De gedachte erachter: „Dit is schoon.” Verder niets.
Optreden ‘ging wel lekker’
En zo betraden wij uiteindelijk als laatste het podium. Ontspannen. Gewoon lekker spelen. Beetje lol maken. Zoals we de hele avond al deden. Ernesto begint op zijn piano. Amidé zingt de eerste regels. De rest valt in. En dat nummer rolt eruit.
Na afloop had ik niet direct het idee dat we een wereldprestatie hadden geleverd. „Ging wel lekker”, hoorde ik Ernesto en Hans tegen elkaar zeggen. Ik geloof dat ik mijn schouders erover ophaalde „Ja, was leuk.” Tot de prijsuitreiking.
Stap voor stap werden de punten uitgedeeld. En tot onze eigen verbijstering gingen we stilaan aan kop. Werd de voorsprong almaar groter. En pakten we uiteindelijk die prijs. Voor het eerst in de geschiedenis won Laurentius uit Rotterdam. En tot op de dag van vandaag zijn we de enige.
Gewonnen van de hypergefocuste concurrentie door juist te ontspannen, te spelen, plezier te maken en het te laten stromen.
Misschien moet dàt het goede voornemen zijn.
Ons winnende nummer:
Ontvang elke week het beste van BusinessWise in je mailbox. Schrijf je hier nu gratis in:
